BirGün Gazetesi

O sabah on binler kendi saati ile uyandı.

Hrant Dink için yürüdü...

Zihnime bir soru düştü! 

Sevdiklerinizi nasıl uyandırırsınız?

Her insan bir dünya ise; bu sorunun milyonlarca yanıtı var?

Çünkü her insan sevdiğini uykudan farklı uyandırır.

Anne iseniz çocuğunuzu içinde bulunduğunuz koşullara göre uyandırırsınız. Bir yaşam koşuşturması içinde iseniz, sizde zamanla yarışıyorsanız, bu çocuğunuzu uykudan uyandırmanıza mutlaka yansır.

Mutluluğunuz da mutsuzluğunuz da…

Fırat asker olunca ona yazdığım mektupta şöyle seslendim:

Bana en çok koyan seni uyandırmaya kıyamadığım uykulardan uyandıracaklar. Oysa sen yirmi beş yaşındasın ve hep kendi saatinle uyandın, küçükken de öperek, severek, ses tonumu ayarlayarak, uykulardan uyandırdım seni.

Film ve dizilerde üvey annelerin, çocukları dürtükleyerek uyandıran sahnelerini izlemeye bile dayanamam.

İnsan güne güzel doğmalı ve doğurmalı.

Uykulardan uyanmak güzel bir eylem olmalı.

Kimi uyunma özürlü olur kimi de güne güzel uyanır.

Kimi Türkü söyler gibi uyanır.

Kimi can sıkıntısı içinde güne doğar.

En güzeli türkü söyler gibi uyanmaktır.

Türkü söyler gibi yaşamaktır.

Yeni bir güne uyanmak eylemlerin en güzelidir.

Sevdiklerimizden ayrı evlerde yaşıyorsak; sevdiklerimizin uyanır uyanmaz bizi araması bilinçaltındaki sorunun yanıtını almaktır. Sevdiğim sesleri bugünde duyacak mıyım? Yaşıyor mu sorusunun yanıtını arayarak, sevdiğimizin sesini duyarak alırız.

Böyle açıkça söylenmese de çaktırmadan yapılan eylemin adı sevgi değil de nedir?

Yalnız uyanan birinin içinde bir cızzz bir yürek yangını vardır. Hemen radyonun ya da televizyonun düğmesine dokunur. Evin içini bir ses doldursun ister. Yalnızlığına yoldaş arar. Kimi müziğe sığınır kimi sevdiği bir programın ardına kimi de yollara düşer.

ARTIK POLİS ZİLİYLE UYANMAK VAR!

Artık özgür uyanmalar hayal oldu.

Türkan Saylan bir sabah polis operasyonuyla uyanınca evini arayan polislere; “ Çocuklar aşk mektuplarımı almadınız değil mi?” diyen sevimli sözlerini yıllar geçse de vicdanlı hiç bir yürek unutamaz.

O günden o operasyondan sonra uzun zamandır artık sevdiklerinizi siz değil polis zilleri uyandırıyor. 

ÖRGÜT YOK!

Haklısınız örgüt yok!

Çünkü sizlerin örgüt anlayışı ile bizlerin örgüt anlayışı çok farklı.

Sizler için ne zaman örgüt oldu ki? Siz örgüt sözcüğünü bile tutsak kıldınız. Örgütlü toplum, örgütlü birey diyenlere yaşamı dar ettiniz. Tabu olan örgüt sözcüğünü kendinizce yorumladınız.

Kimi örgüt kurup adam öldürdü kimi örgüt kurup yenidünyalar uğruna mücadele etti. Ne yazık ki hala örgüt kurup darbe yapanlar, adam öldürenler egemen. Örgütlü toplumu savunanlar ölümlerle anılıyor.

Örgüt yok denince vicdan sahibi on binler Hrant için yürüdü.

O sabah derin uykularınızda sizi vicdan saatleriniz uyandırdı.

YENİ TÜRKÜLER SÖYLEMELİYİZ!

Biz dünyaya solun çeşitli renklerinden bakanlar eğer sevdiklerimizi uykularından polis zilleri değil de biz uyandırmak istiyorsak; yaşam konforlarımızdan biraz sıyrılmalıyız.

Öylesine yaşam konforlarımızın esiri, tutsağı olduk ki; inanın sevmeyi, mücadeleyi, hatta yeni yolculuklara çıkmayı göze alamıyoruz. Çünkü o küçük, o sıradan ve alışkanlık yaratan adına konfor denmese de yaşam konforlarımızı bozmaya cesaretimiz yok. Mücadele gücümüz tükenmiş. Bundandır yeni başlangıçlar, yeni projeler, yeni sözler ve yeni türküler söyleyemiyoruz.

Bu yürüyüşten sonra her gün, güne umutla doğmalı insan!